Volgens onze euthanasiewet is hulp bij (zelf)doding toegestaan mits: (in mijn woorden uit de praktijk)
- Er volgens de arts sprake is van uitzichtloos en ondragelijk lijden. (discussie over (on)dragelijkheid).
- Betrokkene de wens om het leven te beëindigen heeft geuit :  bij vol bewustzijn, niet behandelbaar depressief, consistent herhaaldelijk.

Naar aanleiding van recente contacten met de NVVE, Stichting de Einder en Stichting Vrijwillig Leven, heb ik opnieuw diep nagedacht en met mijn geliefde gesproken over dit moeilijke onderwerp. Een beknopte weergave:

Zelfbeschikkingsrecht staat grondwettelijk vast.

Voorzover er grenzen aan zijn, hebben die te maken met omstanders die er bij betrokken worden.

Ben je moedig en wil je echt dood, dan stop je gewoon met eten en drinken. Een goede arts zal daarbij kunnen en moeten helpen om eventuele dorst, pijn en onrust met medicatie te verzachten. Na een paar dagen is het gepiept. Zo belast je minimaal omstanders i.t.t. als je van de flat of voor de trein springt of om dodelijke pillen vraagt. Zo redenerend is het de vraag waarom er dan nog hulp bij zelfdoding en een euthanasie(wet) nodig is.

Een hond die lijdt t.g.v. ongeneeslijke ziekte helpen we toch ook, waarom dan moeilijk doen over een mens, danwel deze, zo heet dat dan, “in de steek laten”? Waarom helpen we die hond eigenlijk? We weten niet wat hij voelt, maar kunnen het lijden moeilijk aanzien. Wie help je dan vooral? Jezelf?

Indianen die oud waren en klaar met het leven, zonderden zich af zonder eten en drinken en gingen in alle rust en eenzaamheid dood, alleen op weg naar het onbekende. Eigenlijk best mooi en liefdevol naar omstanders/achterblijvers. Onze maatschappelijke waarden en normen zeggen echter dat we dit niet zouden moeten toestaan. Je wordt bijna dood maar zo opgepikt en met de medische techniek weer op gang gebracht desnoods als “kasplant” met infuusvoeding en beademing. De medische techniek en behandelzucht is waarschijnlijk de grootste aanleiding tot stervensellende en tot de euthanasiewet.

De huidige normen mede onder druk van religie hebben het leven heilig verklaard en de dood tot vijand. Dus ben je zonder behandelverbod je dood nog niet zeker. (woordspeling op je leven nog niet zeker). De norm is dat we medemensen van de dood moeten weerhouden en dus alleen onder wettelijke voorwaarden mogen helpen dood te gaan. Dus een geclausuleerd zelfbeschikkingsrecht als er hulp van anderen aan te pas komt.

Echt vrij zelfbeschikken zou kunnen door zonder recept de “pil van drion” te kunnen kopen. Dat wil de maatschappij niet. Waarom? Ten diepste om niet medeplichtig te willen zijn aan beëindiging van andermans leven? Of uit eigen angst voor de dood?

Er zijn mensen (bijv. vrijwilligers van Stg de Einder of Stg Vrijwillig Leven) die iemand uiteraard met de nodige zorgvuldigheid binnen de wet wel aan zelfdodingsmiddelen willen helpen. Waarom? Wat heeft dat met hen zelf te maken? Het lijden niet kunnen aanzien? Maar wie help je dan? Degene die echt dood wil kan immers gewoon stoppen met eten en drinken en heeft een paar dagen dorst ervoor over. Als huisarts maakte ik dat het vaakste mee. Waarnodig verzachtte ik pijn en onrust en de dood was een natuurlijke dood en met 100% zekerheid de keus van de strevende. Eigenlijk mooier en beter voor omstanders dan hetgeen nu is geregeld in de euthanasiewet met alle bureaucratie en onzekerheid die dit met zich brengt. Dit is trouwens ook de meest voorkomende praktijk van zelfbeschikking over de eigen dood.

Conclusie:

Hulp bij het realiseren van zelfbeschikking over leven en dood d.m.v. behandelverbod, bescherming tegen medische onzin, stoppen met eten en drinken, dat voelt voor mij prima en meer wil ik t.z.t. zelf ook niet vragen van mijn medemens.

Hulp bij het verstrekken van dodelijke middelen of euthanasie? Ik twijfel sterk en de euthanasiewet lost dit niet op.