heb een waarde van 170 pmol/l huisarts vindt dit normaal,wel heel veel klachten.wat nu

ben er vandaag achter gekomen dat mijn b12 veel te laag is nu echter mijn verhaal.
loop nu al 6 jaar in en uit bij verschillende therapeuten mijn klachten zijn van het begin niet op een plaats kunnen staan of slenteren Verschrikkelijke pijnen in de onderrug en rechterheup tevens van nek, schouders,en wijsvingers dove handen stemmingswisseling moe.
de conclusie van de arts overspannen en kreeg de stempel hypochonder het zat tussen de oren,dus naar de psychotherapeut en de fysiotherapeut niets hielp elke week naar de arts tevens drie keer bloed afgetapt,M.D.R,echo,long,hart,spuiten in de schouders en verandert van huisarts dit heeft meer succes deze neemt mij serieus, ik sukkel tot op heden met de klachten ik hoop dat hier een eind aankomt kan ik eindelijk weer een normaal leven leiden en met plezier naar mijn werk hoop dat straks met de injecties tegen b12 hier uitkomst brengt

Het gaat er niet om dat iemand een reactie terug wil lezen. Het gaat er om dat al deze mensen gehoord willen worden. Het lijkt dan wel allemaal hetzelfde, maar dat komt omdat dokters met B12-deficiëntie continu in de fout gaan. Het zijn noodkreten gericht aan de medische stand. Dit hulpgeroep komt blijkbaar bij Jannes ook niet in het juiste vakje terecht.

Citaat
Arts Hannah schreef in maart 2008 op een weblog ongeveer het volgende:

“Waar ik moeite mee heb, is dat een aantal patiënten vindt dat ze een B12 tekort hebben, zonder dat dit (soms zelfs tot op zeer elementair nivo: in het academisch ziekenhuis) aangetoond kan worden. Zij willen dan een second opinion, daar ga ik dan niet in mee. Dat wordt mij niet altijd in dank afgenomen”.

De reactie van Joani:
Klopt, zoals nu in Nederland de grenswaarde van 150 pmol/l gekozen is, kan bij veel patienten de ziekte niet tijdig worden aangetoond. Uit wetenschappelijk onderzoek is bekend dat deze toch zeker bij 220 pmol/l zou moeten liggen. Dat staat ook vermeld op de besloten website "up to date" waar de Academische ziekenhuizen toegang tot hebben. Maar als de b12 waarde van de patient bv. 175 pmol/l is en deze volgens wetenschappelijk onderzoek een grote kans maakt daardoor ziek te zijn (met kans op blijvende neurologische schade!), dan staat die waarde niet in rood weergegeven op de monitor van de dokter. Die komt niet op het idee dat nog eens in "up to date" na te zoeken en vervolgonderzoek te doen.
Er is dan geen b12 tekort aangetoond.

Ik vind het goed van u dat u als arts hier een reactie plaatst. Ik wil u vragen u wat meer te verdiepen in de betrouwbaarheid en interpretatie van uitkomsten van laboratoriumonderzoek die te maken hebben met vitamine b12 tekort. Alsmede in de invaliderende aspecten en de blijvende neurologische schade die dit kan opleveren en die irreversibel is naarmate de behandeling langer wordt uitgesteld.
Als u zelf een genuanceerde en weloverwogen mening kan vormen op basis van wetenschappelijke informatie, hoeft u uw patient niet voor een second opinion te laten gaan, maar kunt u zelf beoordelen of in het academisch ziekenhuis wel de juiste diagnostische strategie wordt gevolgd.
Ook wanneer de juiste diagnostische strategie wordt toegepast, is er een kleine kans dat het tekort toch niet onomstotelijk kan worden vastgesteld.
U kunt dan zelf een afweging maken: Neem ik met deze patient het risico dat hij/zij blijvende neurologische schade oploopt ten gevolge van een cellulair b12 tekort of start ik de goedkope effectieve en onschadelijke behandeling?

Ik vind het ook erg vreemd hoor dat alle berichten die geschreven zijn niet meer ter inzage zijn.

Ik heb jarenlang getobd met extreme vermoeidheid, pijn in gewrichten en andere vage pijnen, zoals pijn op de borst. Iedere keer ging ik met een nieuw serieus verschijnsel naar de huisarts. Maar iedere keer werd er weer op een vriendelijke wijze gezegd dat het tussen de oren zat. Even rustig aan doen was dan de leus. Praten met een psycholoog was DE oplossing, want ik had ongetwijfeld een slechte relatie en een nog slechtere jeugd. Bezoekjes aan een dergelijk persoon leidde tot niets en ik kreeg de opmerking; je hebt het allemaal zelf al aardig onder controle. Maar een paar jaar later liep ik echt tegen de lamp. Ik moest toch weer naar de arts, met dezelfde klachten. Burnout. Want ik liep al jaren over mijn grenzen. Na een driekwart jaar knapte ik nog niet op. Per toeval kwam ik achter de mogelijkheid een B12 tekort te hebben. Ik heb er op gestaan dat het getest werd, maar dat zou volgens de arts geen optie zijn. Dat komt enkel bij ouderen voor. Ik had gelijk.
Achteraf gezien, daar kom je door veel lezen achter, had mijn arts lichamelijke onderzoeken moeten doen vóór hij de diagnose burnout stelde. Hij heeft me met geen vinger aangeraakt en ook geen bloedonderzoek. Hij is niet achter zijn bureau vandaan gekomen. De diagnose was ooit "tussendeoren" dus alles wat daar verder later uit komt, dat blijft tussen de oren!
Ik vind het schandalig. En dan nog maar te zwijgen over de onkennis over het probleem B12- tekort. Daar zakt je broek van af! Ik heb mijzelf moeten specialiseren om enigzins geholpen te worden. Je moet erg assertief van huize zijn en met medische documenten naar je arts stappen om een aantal injecties los te peuteren. En dan te beseffen dat de meesten levenslang injecties nodig hebben.